ΚΥΠΡΟΣ - ΝΕΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗΣ Εκτύπωση
( 0 Votes )
Συντάχθηκε απο τον/την el.pi.   
Κυριακή, 03 Απρίλιος 2011 11:13

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Του Μάριου Δημητρίου
 Η παρέα των αγοριών και των κοριτσιών που μοιράστηκαν μαζί μας τις σκέψεις τους γι’ αυτό το ρεπορτάζ, είναι όλοι γεννημένοι στη Λευκωσία το 1984 και 1985, φίλοι μεταξύ τους από το δημοτικό σχολείο ή το γυμνάσιο, όλοι με πτυχία και μεταπτυχιακά από σπουδές κυρίως στην Ελλάδα και την Αγγλία αλλά και στην Ιταλία. Κάποιοι εργάζονται στον τομέα των σπουδών τους, κάποιοι ετερο-απασχολούνται σε προσωρινά χαμηλόμισθα επαγγέλματα.

 

«Ό,τι και να πάθετε, είμαστε εδώ»

Προσπαθώντας να βρουν το δρόμο της αυτονόμησης μέσα στις παρούσες συνθήκες οικονομικής κρίσης, επιδιώκουν όλοι να απογαλακτισθούν από τους γονείς τους, κυρίως οικονομικά, παρόλο που οι μισοί από αυτούς μένουν ακόμα στο πατρικό τους σπίτι. Ενώ οι γονείς των περισσότερων ήταν στην ηλικία τους έντονα πολιτικοποιημένοι, δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική και απαξιώνουν τους πολιτικούς - αν και έχουν όλοι εκλογικά βιβλιάρια. Επιλέγουν να αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους στην ιδιωτικότητα κάποιων χόμπι και στην προσωπική ψυχαγωγία τους. Είχαμε μαζί τους ένα μακρύ διάλογο και μέρος του παραθέτουμε πιο κάτω:

-Βλέπετε κάποια κοινά χαρακτηριστικά των συνομήλικών σας, διαμορφωμένα μέσα στο περιβάλλον της οικονομικής κρίσης;


*Πολυξένη Σάββα (σπουδές Ηθοποιίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας): Προσωπική μου διάγνωση, είναι ότι οι γονείς μας μάς έδωσαν μια κλοτσιά προς την ανεξαρτησία μας, αλλά με μαξιλαράκι από κάτω («ό,τι και να πάθετε είμαστε εδώ») και τώρα με την κρίση, προσγειωθήκαμε πολύ απότομα. Ζούμε όλοι αυτή την απότομη προσγείωση και στις συζητήσεις επικρατεί το θέμα της κρίσης και της επιβίωσης. Κοινό στοιχείο για μας είναι η ανασφάλεια της ανάγκης για επιβίωση που προέκυψε ξαφνικά. Πάντως, οι μισοί από τους παρόντες, ζούμε μόνοι μας, μακριά από τους γονείς μας, ενώ στην Ελλάδα οι νέοι της ηλικίας μας ζουν όλοι με τους γονείς τους.

Η Αμμόχωστος και το Βερολίνο

-Πολιτικές συζητήσεις κάνετε μεταξύ σας;


*Πολυξένη: Ανήκουμε σε διαφορετικούς χώρους, αλλά δεν συγκρουστήκαμε ποτέ.

*Στέφανος Δημητρίου (πτυχίο Μηχανολογίας στην Αγγλία, συνέχιση σπουδών σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Κύπρο και προσωρινή, χειρωνακτική απασχόληση): Εγώ δεν ξέρω καν, ποιο κόμμα ψηφίζουν οι φίλοι της παρέας. Υπολογίζουμε το κόμμα κάποιου, από την ποδοσφαιρική ομάδα που υποστηρίζει. Άλλοι είμαστε με τον ΑΠΟΕΛ, άλλοι με την Ομόνοια.

-Στη δική μου γενιά σκοτωνόμασταν για τα πολιτικά…

*Γιώργος Παναγιώτου (σπουδές Λογιστικής, εργασία σε οίκο εγκεκριμένων λογιστών): Εμείς δεν ξέρουμε ούτε ποιες είναι οι απόψεις των άλλων.

*Πολυξένη: Οι γονείς μου ανήκουν στον αριστερό χώρο, χωρίς να είναι φανατικοί. Ποτέ δεν συζητούμε πολιτικά. Ούτε και με την παρέα. Τα πολιτικά δεν ενδιαφέρουν ούτε τους άλλους, ούτε εμένα.

-Κι όμως ζούμε σε μια πατρίδα ημικατεχόμενη, πριν ακόμα γεννηθείτε…


Για τη γενιά των γονιών μας, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου, αν θα βγει ή όχι ο Μακάριος. Όμως εμάς οι γονείς μας δεν μας άφησαν ούτε να πάμε στην «πράσινη γραμμή», γιατί φοβούνταν μήπως μας πετάξουν καμιά βόμβα. Μεγαλώσαμε τόσο αποστειρωμένα, που τα κατεχόμενα για μένα ήταν ένα παραμυθάκι. Πήγα στην Αμμόχωστο σαν τουρίστας, με γυαλί και με ψάθινο καπέλο. Είδα τα ερείπια της πόλης, αλλά είδα αυτή την εικόνα των κατεστραμμένων κτιρίων και στο Βερολίνο και ένιωσα το ίδιο.

*Στέφανος: Ίσως για κάποιους από εμάς που και οι δύο γονείς είναι πρόσφυγες, τα πράγματα να είναι διαφορετικά, να μη βλέπουμε τα κατεχόμενα τόσο «τουριστικά». Εξάλλου, το ότι εμείς οι άντρες πάμε στρατό, μας διαφοροποιεί κάπως.

-Θα μπορούσες να ζήσεις με Τουρκοκυπρίους;


Όχι.

Η μόρφωση και η τέχνη

-Πώς βλέπετε τους νέους της γενιάς σας, ιδιαίτερα τους πτυχιούχους, να βιώνουν τη δυσκολία εργοδότησης, ακόμα και την ανεργία;


*Γιάννης: Οι Κύπριοι δεν περνούν δυσκολίες. Ναι, υπάρχει οικονομική κρίση, αλλά στην Κύπρο δεν είναι όπως σε χώρες του εξωτερικού με χιλιάδες ανέργους, που οι τράπεζες τούς παίρνουν τα σπίτια. Στην Κύπρο οι νέοι των 26-27 χρονών, μένουν στο πατρικό τους ή έστω κι αν φύγουν, τους βοηθούν οι γονείς τους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο - ή θα τους δώσουν χωράφι να κτίσουν σπίτι, ή θα τους αγοράσουν αυτοκίνητο, ή θα τους προσέχουν το παιδί, αν έχουν.

-Αυτό διαιωνίζει μιαν εξάρτηση, έτσι δεν είναι;


Στην Κύπρο τα παιδιά, ζουν τα δεσμά της οικογένειας. Η γενιά η δική μας, ζει και με τα αγαθά που έκαναν οι γονείς μας. Το πρόβλημα είναι, τι θα βρουν μπροστά τους τα εγγόνια μας. Η μεσαία τάξη μικραίνει και το χάσμα μεγαλώνει μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Όλοι τρέχουν να μορφωθούν, να τελειώσουν πανεπιστήμια. Είναι καλή η μόρφωση, αλλά είναι εξίσου καλό να ξέρεις και μια τέχνη.

Τρία γεύματα μακριά, η επανάσταση

-Έληξε η προθεσμία για αίτηση έκδοσης εκλογικού βιβλιαρίου και χιλιάδες νέοι δεν ενδιαφέρθηκαν. Πώς το σχολιάζετε;


*Λίντα Αναστασιάδου (σπουδές Διαφήμισης, εργάζεται στον τομέα της):


Oι γονείς μου δεν μου μίλησαν ποτέ για πολιτικά και ενώ ο πατέρας μου ασχολείτο πολύ με αυτά, εγώ δεν ξέρω τίποτε. Θα ψηφίσουμε ό,τι μας πουν οι γονείς μας, γιατί εμείς δεν κατέχουμε. Δεν είναι μέσα στις προτεραιότητές μου, δεν με αφορά το ζήτημα.

-Παρακολουθείς τις συζητήσεις των πολιτικών μας στην τηλεόραση;


Όχι, γιατί η ζωή μου δεν άλλαξε καθόλου. Ο καθένας έχει την προσωπική του ατζέντα κι εμένα προσωπικά δεν άλλαξε καθόλου η ζωή μου και καθόλου δεν επηρέασε την καθημερινότητά μου, όταν ήταν ο ΔΗΣΥ στην Προεδρία ή τώρα που είναι το ΑΚΕΛ στην Προεδρία. Απλώς έχουμε τώρα στην εξουσία το ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ να το πυροβολεί. Πριν από δέκα χρόνια συνέβαινε το ανάποδο. Ό,τι κάνει το ΑΚΕΛ είναι λάθος για τον ΔΗΣΥ και ό,τι κάνει ο ΔΗΣΥ είναι λάθος για το ΑΚΕΛ.

*Γιώργος: Βλέπουμε ότι κάνουν ό,τι μπορούν για να εξυπηρετήσει το κάθε κόμμα το συμφέρον του και όλοι είναι ίδιοι.

*Γιάννης Γεωργίου (σπουδές Λογιστικής, παρεμφερής εργασία): Λέμε ότι έχουμε δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα είναι κομματική δικτατορία, με τα κόμματα να λειτουργούν με βάση το κομματικό συμφέρον και όχι το συμφέρον της πατρίδας. Είναι μόνο υποσχέσεις κι αυτό που κάνουν, είναι μια τρύπα στο νερό. Και από τη στιγμή που ο κόσμος καλοπερνά, έχει λεφτά και τρία αυτοκίνητα η κάθε οικογένεια, δεν τον ενδιαφέρει να πάει να κάνει πολέμους. Ναι, η επανάσταση είναι τρία γεύματα μακριά, αλλά γίνεται όταν ο κόσμος δεν έχει να φάει και δεν έχει κάτι να χάσει.

Λίγο αριστερά, λίγο δεξιά

*Χλόη Φωτιάδου (σπουδές και εργασία Εγκεκριμένου Λογιστή): Εμένα ως Χλόη δεν με επηρεάζει σε καθημερινή βάση, ποιος θα βγει ή δεν θα βγει βουλευτής ή Πρόεδρος. Παλιά είχες χρέος να πας να ψηφίσεις, γιατί μετρούσε. Τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα, δεν περιμένουμε ότι θα λυθεί ποτέ το Κυπριακό.

*Χαρά Τσίγκη (σπουδές Ιταλικής Φιλολογίας, εργασία στο οικογενειακό κατάστημα παπουτσιών):

Η μόνη φορά που η παρέα συζητήσαμε πολιτικά, ήταν το 2004 την περίοδο του δημοψηφίσματος για το Ναι και το Όχι. Τότε ενδιαφέρθηκα να μάθω, τώρα δεν νιώθω αυτή την ανάγκη.

*Στέφανος: Τώρα δεν φοβόμαστε τα άκρα, δεν υφίστανται, όπως πριν από το 1974. Τώρα τα πράγματα είναι λίγο, αλλά όχι πολύ αριστερά, λίγο, αλλά όχι πολύ δεξιά. Εξάλλου η Κύπρος είναι υποχρεωμένη να προσαρμόζεται στα δημοκρατικά δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Περιμένοντας την τέλεια δουλειά


*Χαρά: Πήγα στην Ιταλία για σπουδές Φιλολογίας το 2002. Όταν παρέδωσα το πτυχίο μου πριν από τρία χρόνια, ήμουν στον αριθμό 106 και μετά που κατέθεσα το μάστερ μου, πήδηξα τη λίστα στο 96 (μια φίλη μου που τέλειωσε μαθηματικός ήταν στον αριθμό 1500 και κάτι). Τώρα είμαι στον αριθμό 77 και υπολογίζω ότι σε τρία χρόνια θα διοριστώ. Στο μεταξύ, δουλεύω στο κατάστημα του πατέρα μου - πουλώ παπούτσια. Επειδή είναι οικογενειακή δουλειά, μου αρέσει, με ενδιαφέρει επαγγελματικά, θέλω να μάθω, γιατί ίσως στο μέλλον ασχοληθώ, παρόλο που δεν είναι αυτό που σπούδασα. Πάντα ήθελα να γίνω καθηγήτρια, ή ν’ ανοίξω δικό μου κατάστημα. Βέβαια δεν θα μου άρεσε να δουλεύω πωλήτρια, σε κατάστημα άλλου. Κάποιοι άλλοι που δεν βρίσκουν εκείνο που τους ενδιαφέρει στο αντικείμενό τους, κάθονται σπίτι, δεν κάνουν τίποτε και περιμένουν την τέλεια δουλειά και την τέλεια ευκαιρία. Εγώ θεωρώ πολύ καλό, εφόσον δεν βρίσκεις στο αντικείμενό σου, να ψάξεις να βρεις κάπου αλλού, έστω κι αν δεν είναι το ιδανικό και παράλληλα να ψάχνεις για κάτι καλύτερο.

*Πολυξένη: Εγώ το έκανα αυτό. Τέλειωσα τη σχολή στην Αθήνα και δούλευα την ίδια στιγμή baby sitter. Επιπρόσθετα, πουλούσα σάντουιτς και καφέδες, στη γωνιά Ιπποκράτους και Ναυαρίνου. Δεν το έκανα τόσο πολύ για το οικονομικό, γιατί έτσι κι αλλιώς οι γονείς μου με στήριζαν. Τα λεφτά που έπαιρνα στην Ελλάδα το 2010, ήταν πολύ λίγα για να ζήσω έτσι κι αλλιώς. Το έκανα μάλλον για ψυχοθεραπεία γιατί αν έμενα στο σπίτι, όπου συγκατοικούσα με κάποιον που επίσης δεν έκανε τίποτε στον τομέα του, θα μου έφερνε αδράνεια και κατάθλιψη. Σε κάποια φάση ένιωθα λίγο απογοητευμένη και έριχνα στον εαυτό μου την ευθύνη.

*Χαρά: Η οικονομική βοήθεια από τους γονείς μας, μας κάνει κακό μερικές φορές. Και στη Θεσσαλονίκη και στην Ιταλία που σπούδασα, οι γονείς έστελλαν τα λεφτά και τα παιδιά παρέτειναν τις σπουδές τους, δεν διάβαζαν. Κι αυτό μεταφέρεται αργότερα στη δουλειά. Έχεις στήριγμα τους γονείς σου και δεν χρησιμοποιείς τις δυνάμεις σου για να προχωρήσεις μόνος σου. Ξέρεις ότι είναι η δουλειά του παπά σου πίσω σου.

*Μυρτώ Δημητρίου (σπουδές και εργασία στη Διατροφολογία-Διαιτολογία): Αυτό συμβαίνει όντως, αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Εμείς, δεν επαναπαυτήκαμε στους γονείς μας, κάναμε αιτήσεις ακόμα και για γραμματειακή δουλειά. Νομίζω αυτό έχει να κάνει περισσότερο με το χαρακτήρα του καθενός.

*Γιάννης: Το να κάνεις 7-8 χρόνια για πρώτο πτυχίο, είναι περισσότερο ελληνικό φαινόμενο. Στην Αγγλία σε πιέζει το σύστημα να τελειώσεις στα 3-4 χρόνια.

*Χλόη: Επειδή στην Κύπρο οι γονείς είναι πολύ ανεκτικοί, θα σε αφήσουν να κάνεις οκτώ χρόνια. Εγώ θυμάμαι πάντα τους γονείς μου να μου λένε ότι πρέπει να τελειώσω όσο πιο γρήγορα γίνεται και να έρθω πίσω να δουλέψω. Κι έτσι έκανα. Δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσα ποτέ να κάνω κάτι άλλο. Βρήκα αμέσως δουλειά και με καλό μισθό.

*Πολυξένη: Εγώ βρήκα δουλειά στο αντικείμενό μου, αλλά χωρίς λεφτά. Δουλεύω σε θέατρο στην Ελλάδα, οκτάωρο με πρόβες, με παραστάσεις, αμισθί - το κάνω για να κρατήσω την επαφή με το χώρο, για να μην το αφήσω εντελώς. Για να καταλάβετε, μετά από 3 μήνες πρόβες και ένα μήνα παραστάσεων, θα πληρωθώ, το Μάιο. Ταυτόχρονα συνεχίζω να κάνω baby sitting και βέβαια οι γονείς μου είναι η κύρια οικονομική πηγή μου και χωρίς τη βοήθειά τους, δεν θα ζούσα.

Η Θεολογία ας περιμένει…

ΘΕΟΛΟΓΙΑ στη Θεσσαλονίκη σπούδασε η Θέκλα Παπαγεωργίου από το Παλιομέτοχο. Τέλειωσε τις σπουδές της πριν από τρία χρόνια, αλλά μπήκε στο μακρύ κατάλογο των αδιόριστων καθηγητών του κλάδου της και αναγκάστηκε αρχικά να δουλέψει πωλήτρια στην Ελλάδα, με πολύ χαμηλό μισθό, όπως μας είπε. Τους τελευταίους τρεις μήνες εργάζεται σε κατάστημα πώλησης ρολογιών στη Λευκωσία. «Σήμερα οι νέοι άλλα σπουδάζουν και τελικά καταλήγουν να δουλεύουν σε άλλα επαγγέλματα ή να μένουν άνεργοι για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της οικονομικής κρίσης», μας είπε. «Δεν έχω παράπονο για τη δουλειά που κάνω, είμαι άνθρωπος που προσαρμόζομαι εύκολα, μου αρέσει η δουλειά εδώ, η επικοινωνία που έχω με τον κόσμο. Πάντα θα προσπαθώ για το καλύτερο, δεν τα βάζω κάτω, αλλά δόξα τω θεώ που υπάρχει έστω αυτή η δουλειά. Ελπίζω ότι σε κάποια φάση θα εξασκήσω το επάγγελμα της καθηγήτριας, αλλά το βλέπω να γίνεται πολύ αργότερα, όχι τώρα. Θα είναι πολύ δύσκολο να διοριστώ, πρέπει να περιμένω τουλάχιστον μια 15ετία».

«Εσύ θα παντρευόσουν έναν πελεκάνο;»

*Γιάννης: Όλη η παρέα εδώ τρέχουν να σπουδάσουν γραφειακές δουλειές. Αλλά η Κύπρος και η παγκόσμια οικονομία στηρίζεται στο construction. Εμείς είμαστε η γενιά που όλοι πήγαμε να σπουδάσουμε, ακόμα και αυτοί που δεν τραβούσαν. Που θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλά κάποιο τεχνικό επάγγελμα.

*Λίντα: Για παράδειγμα, το επάγγελμα του πελεκάνου.

*Γιάννης: Αν σήμερα κάποιος ξέρει να κάνει μεταλλικές κατασκευές, βγάζει πολλά λεφτά. Μόλις απολύεται από το στρατό, μπαίνει στη δουλειά και τη μαθαίνει και στα 26-27 είναι πλήρως ανεξάρτητος και μπορεί ν’ ανοίξει τη δική του επιχείρηση.

-Λίντα, εσύ θα ερωτευόσουν έναν πελεκάνο;

Δεν θα ήμουν πολύ περήφανη, αλλά ναι, πιθανόν, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις, να τον ερωτευόμουν.

*Γιάννης: Επειδή κάποιος κάνει μια χειρωνακτική εργασία, δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα αμόρφωτος. Υπάρχουν άτομα που τελειώνουν πανεπιστήμια και ήταν κορυφαίοι μαθητές ακαδημαϊκά, αλλά που δεν μπορούν να συζητήσουν οτιδήποτε δεν αφορά την ειδικότητά τους. Αν ο άλλος είναι πελεκάνος, δεν είναι ελκυστικός γιατί αυτή είναι επιρροή του καπιταλιστικού συστήματος.

*Πολυξένη: Εγώ τον πελεκάνο θα τον ερωτευόμουν και θα τον παντρευόμουν, αλλά θα με επηρέαζε πολύ το γεγονός αν ο πελεκάνος ανταποκρινόταν στο στερεότυπο της Κύπρου για τον πελεκάνο ή τον τεχνίτη. Δυστυχώς ή ευτυχώς μεγαλώσαμε με κάποια πρότυπα. Εμένα οι γονείς μου με έπαιρναν από τριών χρονών στο θέατρο και σε συναυλίες, και απαιτώ από εκείνον που θα είναι δίπλα μου, ό,τι και να είναι, έστω πελεκάνος, να αγαπά αυτά τα πράγματα. Αλλά επειδή στην Κύπρο δεν μάθαμε ότι ο πελεκάνος, ο καλουπτζιής, ο τεχνίτης, είναι ένα πολύ σημαντικό επάγγελμα, τον περιθωριοποιούμε και η εκπαίδευση δεν του προσφέρει καλλιέργεια. Είναι η κοινωνία που προωθεί αυτό το μοντέλο. Αν η παιδεία μας έδινε την ίδια σημασία στην τεχνική εκπαίδευση, δεν θα χαντακώνονταν έτσι, θα είχαν γερές βάσεις.

Ο αμπάλατος του πέντε


-Γιατί όλοι σπουδάζουν;


*Πολυξένη: Γιατί έτσι είναι το σύστημα, μπαίνεις στο πανεπιστήμιο με βαθμό πέντε - π.χ. ιχθυοκαλλιέργεια στην Κρήτη. Κατέβηκε τόσο πολύ ο μέσος όρος βαθμολογίας, που ακόμα και ο αμπάλατος που στα γραπτά πήρε ένα και ένα και ένα, θα πάει να σπουδάσει. Πιο πολύ γιατί το θέλουν οι γονιοί, για να σβήσουν τη ρετσινιά του φτωχού εργάτη.

*Μάριος Αγαπίου (σπουδές στη Μηχανολογία, εργασία στην οικογενειακή επιχείρηση): Εκείνοι οι λίγοι από εμάς που δεν πήγαν να σπουδάσουν και κάνουν τώρα τις χειρωνακτικές εργασίες, παίρνουν τα περισσότερα λεφτά από όλους μας.

Μυρτώ: Ναι, αλλά δεν είναι όλα για τα λεφτά. Εμείς ζήσαμε άλλα πράγματα. Εγώ δεν μετανιώνω που έζησα πέντε χρόνια στην Ελλάδα, δύο στην Αγγλία, γνώρισα νέους ανθρώπους, από άλλες χώρες και ηπείρους. Είμαι περήφανη που έζησα αλλιώς και δεν με νοιάζει που δεν παίρνω μία. Τι θα καταλάβαινα αν ήμουν μια ζωή κλεισμένη στην Κύπρο; Για να έχω απλώς περισσότερα λεφτά;

Δεν τρώνε τις εφημερίδες…


-Τι είναι για σας η φιλία μεταξύ σας;


*Στέφανος: Το να συναντηθούμε, να πάμε μια εκδρομή, ή μια μέρα που είμαστε κουρασμένοι να έρθουμε να καθίσουμε εδώ να δούμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, να παραγγείλουμε ένα σουβλάκι, είναι για μας πολύτιμες στιγμές. Είναι πιο απλές οι απαιτήσεις μας, δουλεύουμε αρκετά, εξαντλούμαστε μέσα στη βδομάδα. Εγώ ξοδεύω 25 ώρες τη βδομάδα στο πανεπιστήμιο και περίπου 30 ώρες τη βδομάδα στη δουλειά, που είναι κυρίως χειρωνακτική. Μετά που θα σχολάσω, αυτό που θέλω είναι να δω τη φίλη μου ή να έρθω στο σπίτι του φίλου μου του Γιώργου να καθίσω μπροστά στο κομπιούτερ και την τηλεόραση, να ηρεμήσω σε ευχάριστο κλίμα, να χαλαρώσω, να πω και να ακούσω ένα αστείο. Δεν θέλω να αγχωθώ για πολιτικά εκείνη την ώρα, παρόλο που θα μπω στο ίντερνετ και θα διαβάσω κάποιους τίτλους ειδήσεων. Αλλά δεν θα καθίσω να τρώω τις εφημερίδες και τις ειδήσεις. Ούτε όρεξη, ούτε χρόνο έχω για κάτι τέτοιο.

*Γιώργος: Εγώ τελειώνω από τη δουλειά μου στις 6-7 το απόγευμα, πάω γυμναστήριο περίπου μέχρι τις 9 μ. μ. και μετά έρχομαι σπίτι να ξεκουραστώ. Δεν πρόκειται βέβαια να καθίσω να παρακολουθήσω τους πολιτικούς να μαλώνουν. Τις ειδήσεις δεν τις προλαμβάνω καν. Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ. Παρακολουθώ ξένο ποδόσφαιρο και κάποια ντοκιμαντέρ και ταινίες. Μπορεί να πάμε στο σπίτι κάποιου από την παρέα ή να έρθουν στο δικό μας, όπως απόψε. Δεν βγαίνουμε πια στα κλαμπ όπως παλιά.

Τα 11χρονα με τα laptop


-Η δική σας γενιά εγκαινίασε την εποχή των κομπιούτερς, έτσι δεν είναι;


*Στέφανος: Εμείς την έχουμε κάπως καλά. Εγώ πήρα κινητό στα 18 μου, δώρο από τον πατέρα μου, όταν έβγαλα άδεια οδήγησης. Τότε πήγαινα σχολείο και δούλευα ταυτόχρονα, είχα πίσω μου έντεκα χρόνια πρωταθλητισμού στο κολύμπι. Κάναμε πράγματα, παίζαμε στο δρόμο μπροστά από το σπίτι. Τώρα, τα 11χρονα έχουν κινητό, έχουν ipod για να ακούν μουσική, έχουν laptop κομπιούτερ και περνούν ώρες ολόκληρες κάθε μέρα στο κομπιούτερ στο δωμάτιό τους. Είναι μια γενιά πολύ πιο απομονωμένη από τη δική μας, που δεν ξέρουν καν ποιοι κατοικούν στο διπλανό σπίτι.